Pulp, nieuw project

Op 1 oktober gaat Pulp beginnen in de Westerkrant. Pulp is een vervolgverhaal dat geïllustreerd wordt door Grietje Willemsma en geschreven door Albert Jan Bosch.
Pulp gaat over een man, Bjorn van Leyden, die op zoek gaat naar zijn roots. Tijdens zijn zoektocht komt hij een groot mysterie op het spoor.
Pulp gaat over liefde, avontuur, historie en staat elke week bol van de spanning. 
Lezers kunnen mee denken over het verloop van het verhaal via de Facebook pagina van Pulp.

Lang leve de iPhone

Sinds kort heb ik mijn iPhone. Genieten. Alles loopt lekker gesmeerd. In een perfecte combinatie met de MacBook Air. Ik ben nu helemaal optimaal uitgerust om overal te bloggen facebooken en Twitteren. Niks staat me in de weg om nieuw leven in blog te blazen.

Camping contemplatie 12


Camping Contemplatie 12

Ondertussen kennen we na een dag of tien de meeste voorbijgangers wel. De nieuwe campinggasten moeten nog even wennen aan ons, maar dat gaat snel. Nieuwe gasten krijgen een plattegrondje mee bij de receptie en mogen te voet hun plekje tussen de hekjes inspecteren. Het is dan net alsof ze op speurtocht gaan. Papa voorop met de kaart, mama er achteraan met het tasje met waardevolle spullen ( o.a. de paspoorten, die nergens voor dienen, geen agent die er naar vraagt, laat staan een douanier) en achteraan de kinderen die misprijzend de omvang van het zwembadje monsteren en in een oogopslag door hebben dat ook dit jaar de camping geen zomerliefdes zal opleveren. Even later komt het gezin terug, het plaatsje is klein, maar met wat moeite moet het lukken. Dat komt allemaal langs.

En heel veel kinderen komen langs, op weg van caravan of tent naar het zwembad. De hele kleintjes lopen aan de hand van mama of op de nek van papa. De oudere broertjes en zusjes mogen alleen. Hond P. begroet ze met zijn lodderoog. 'Kijk hondje, lief', zeggen de kindjes. Of ze deinzen terug voor de hond, je weet maar nooit. Gisteren had een dreumes een slippertje gevonden en zocht met mama naar de kleine eigenaar. Toch even kien of bij ons een schoentje miste. Ze hield de slipper tegen onze voetzolen en besloot dat we geen slipper kwijt waren. Haar zusje is een blij kind. Met haar Nijntje opblaasbal in haar hand liep ze langs. De bal maakte een geluidje: 'Ik heb een belletje in mijn bal,' riep ze. Op de terugweg hield ze twee zwembanden langshaar lijfje en ze riep dat ze kon vliegen.

Sommige kinderen weigeren terug te lopen. Dramatisch storten ze zich op het grind en weigeren nog een stap te zetten. Zuchtend neemt de moeder ze dan maar op de heup. Of ze laat ze gewoon staan, negeren is altijd een optie in de opvoeding. Maar om nou een schreeuwende peuter voor onze veranda achter te laten, daar zitten wij niet op te wachten.

Camping contemplatie 11

Camping Contemplatie 11

Op mijn veranda zit ik met een boek in mijn handen in de schaduw. Het is warm, al is de ochtend nog niet halverwege. Een windje zorgt voor verkoeling. Ik heb veel gelezen deze vakantie. Sinds een jaar of wat doe ik dat met een e-reader. Niet om mee te doen met de moderne wereld maar omdat het boek mij soms te zwaar is in de hand. Kwestie van aftakeling, zeg maar. Bovendien scheelt het bagageruimte, al had het wel wat zo'n zomerskratje vol boeken naast de tent en de slaapzakken in de achterbak van de auto. Maar goed the times are changing en we doen vrolijk mee. 
Nadeel van de e-reader is dat je niet kunt laten zien wat je leest als je buitenshuis leest. Het apparaat is verpakt in een nietszeggend, neplederen hoesje. Niemand kan stiekem checken wat je leest. immers, weet je wat iemand leest, dan ken je hem al half. Door de e-reader verdwijnt een sociaalselectiemiddel. Stel dat je een e-readerlezer treft en je vraagt of het een mooi boek is en hij knikt hartstochtelijk, waarna hij gaat citeren uit Mein Kampf of uit de memoires van Dutroux, en vol vuur je probeert te overtuigen van deze auteurs. Op dat soort contacten zitten we niet te wachten. Er zou daarom een een e-reader met een cover-display op de achterkant moeten ontwikkeld worden zodat de voorbijganger in trein of tram of zoals hier op de camping kan zien wat je digitaal leest. 

Gisteren las ik voor het eerst in de vakantie een papieren boek. Binnen twee hoofdstukken had ik al contact met voorbijgangers over het boek. 'Mooi boek, ik heb het net uit.' En we spraken over boeken. Dat was leuk. Dat mis ik wanneer ik e-pubjes lees, Misschien moet ik als ik straks weer in het openbaar een digitaal meesterwerk opensla (of is het openscroll?) een papier naast mijn leesstek hangen met informatie over wat ik nu lees en wat ik verder gelezen heb op mijn e-reader. Met mijn e-mailadres erbij, dan kan men een berichtje sturen over de leeservaring, of mijn 06-nummer om een lit-chat-app-groepsgesprek te starten. 

Camping contemplatie 10


Camping Contemplatie 10

Vanaf de veranda zag ik vandaag het weer omslaan. Begonnen we met heet zomerweer, stralend blauwe luchten en nauwelijks wind, de afgelopen dagen regende het af en toe heftig en waren de wolken niet van de lucht. Vandaag is het lekker heet, althans in de schaduw en vooral als het briesje opsteekt.
Ik probeer op de veranda te schrijven. De voorbijgangers kijken verbaasd naar mijn laptop. Nu al ouderwets zo'n apparaat. Men haalt de neus op voor dat bakbeest. Terwijl drie jaar geleden het heel normaal was om met je computer naar een wifispot te lopen om je mail te checken. Hoe snel de vooruitgang toch ingehaald wordt door de moderne tijd.
Het schrijven vlotte niet echt. Loom door de aanloeiende warmte, staarde ik over het beeldscherm naar het vismeertje. Daar zaten ze weer, de vissers. De lawaaierige jongens die onder luid gejoel de ene na de andere vis ophaalden, de bebaarde vader met zijn zwijgzame zoon die nog niets gevangen hadden en het jonge stel. De jongen, begin twintig, voorzien van de modernste hengel en dobbers in fluoriderende kleuren, en zijn meisje, ietsje jonger, maar volhardend in het meevissen. Als een voetbalvrouw staat ze achter haar visliefje. Je hoort het tegen haar vriendinnen zeggen, als ze haar vragen of ze al weer de hele vakantie naast hem heeft zitten staren naar de hengeltop: 'Hij vindt het fijn als ik bij hem ben, en als hij het naar zijn zin heeft, heb ik het ook fijn.' Geluk kan zo eenvoudig zijn.

Af en toe loopt ze naar de geleende caravan ( haar toekomstige schoonouders zeiden: 'Neem de Hobby maar mee, dan slaapt ie tenminste goed') en haalt een blikje bier voor hem uit de koeling. Zelf houdt ze het op een alcoholvrij biertje, al dacht ze gisteren in de supermarkt dat zo'n roze wijn die al die jonge moeders hier drinken op de camping, misschien ook wel lekker zou kunnen zijn. Ze strijkt haar korte broek recht, de opgestikte zakken bollen telkens op. De vrouw tegenover hun caravan draagt zo'n gekleurd bloemetjesjurkje. Ze zag hoe haar vriend er geïnteresseerd naar keek. Misschien moest ze ook maar eens zoiets aantrekken.

Dan voelt ze haar hengel trekken, een vis. Snel stoot ze haar vriend aan, hij weet wel hoe het moet, dat inhalen. Geroutineerd brengt hij de vangst aan wal. Ze huivert als hij het haakje loswrikt uit de bek van de karper. Liefdevol streelt hij de buik van de vis. Misschien vannacht, in de Hobby, streelt hij haar ook zo. Moet hij wel zijn handen wassen, straks zit er nog vis aan. Haar huivering wordt een walging.

Ik glimlach, zet de scene op papier en besluit mijn schrijfochtend, tijd voor een duik in het meertje.

Camping Contemplatie 9



Wat doe je als je als hond mee moet op vakantie? Hond P. weet wel hoe dat moet. 's Ochtends wordt hij als eerste wakker en wil dan maar een ding: naar buiten. Hij wil dan op de veranda liggen en alle voorbijgangers bekijken. Of nog liever: hij wil op het grindpad voor de veranda liggen zodat alle voorbijgangers over hem heen moeten stappen. Uitgestrekt ligt hij dan op het grind, een oog half open, het andere gesloten. Pootjes onder zijn lijf, in een half cirkeltje gebogen, snuit bij zijn achterpoten. en daar ligt hij dan aandoenlijk te zijn. Hij weet als geen ander de aandacht op zich gericht te krijgen. Kinderen roepen al vanaf een afstandje. 'Kijk een lief hondje,mag ik aaien?' Tuurlijk mag dat, hond P. laat zich lekker kroelen. Ook voorbij dartelende jonge moeders weet hij te verleiden tot liefkozingen. Eentje was zo weg van hem dat ze al vanaf een afstandje begon te kirren: 'Ach, daar ligt mijn schatje.' Ik bloosde toen ik door kreeg dat ze de hond bedoelde en zich niet tot mij richtte. Hond P. geniet. En zo blijft hij lekker liggen en viert hij vakantie. Wel houdt hij voortdurend de auto in de gaten. Zodra we het portier openen staat hij klaar om er in te springen, bang als hij is dat we zonder hem weg gaan. Maar voor alsnog ligt hij op het grind en luiert in de Franse zon.

Camping contemplatie 8

Camping Contemplatie 8

De animatie op onze camping is van een fijn niveau. Gisteren werden we vergast op een optreden van een bandje. In de hoofdrol de accordeonist die op zijn instrument voor een fijne Franse sfeer zorgde. Hij werd begeleid door een bassist, drummer en een gitarist die ieder voor zich een fijn stukje konden spelen. De mensen die bij het campingrestaurantje een hapje aten zaten eerste rang. Iedereen klapte vrolijk mee. 

Vanaf onze veranda konden we alles mooi meekrijgen. Boven de muziek uit hoorden we iemand ijverig mee tikken met zijn bestek op zijn bord. We speurden nieuwsgierig in het publiek. Al snel zagen we een lange opvallende man alleen aan een tafeltje zitten. Hij bewoog mee op de maat van de muziek, al was ie telkens een tel te laat. 

Wij liepen aangetrokken door deze zonderling naar het geïmproviseerde podium. Met een glaasje witte wijn, genoten we van het optreden maar toch vooral van de enthousiaste muziekliefhebber. Hij was ondertussen opgestaan en danste in het rond. Zijn linkerarm hield hij om het lichaam van zijn onzichtbare danspartner, zo zwierde hij over terras van grind. Ineens was hij verdwenen. De band speelde lekker door, zonder dissonant. Toen klonk vanuit de toiletten een vals gezang. De aritmische man moest plassen en kon zich tijdens zijn sanitaire stop niet inhouden, luidkeels jodelde hij mee. Ik hoop dat hij niet al plassend zijn dansje uitvoerde, en als hij dat wel heeft gedaan wens ik de schoonmakers veel sterkte met de reiniging. 

Na twee wijntjes was de band klaar, ze kregen nog wat te eten en te drinken, verkochten enkele cd's en laadden ten slotte hun instrumenten in hun busje en verdwenen. 

Benieuwd naar de animatie van vanavond.

Camping contemplatie 7

Camping Contemplatie 7

Mijn hemel, wakker geworden met het geluid van een accordeon, zo'n Franse trekzak, die je hoort in van die stemmige chansons die je alleen kunt zingen als je stem door gaulloise en cognac gekleurd is. Er bleek een workshop accordeon georganiseerd te zijn op onze camping, op nog geen steenworp afstand van onze veranda. Om nou met stenen te gaan gooien ging met wat te ver, dus vluchten was de enige optie.

De kinderen sloten zichzelf met koptelefoon en iPod vrijwillig op in het chaletje dus reden we even later als een prepensionabel stel over plattelandsweggetjes. Ik had de Michelinkaart op mijn schoot, meer voor de vorm dan om de weg te vinden, we hoefden namelijk nergens heen. Als er maar geen accordeon zou klinken. We reden en keken en wezen naar buiten. 
'Kijk een boom,' zei ik. 
'En daar een boerderij,' antwoordde zij. 
'Ja, zag je die sperwer in de lucht?' Even was het stil. 
'Leuke begraafplaats,' overtrof ze mij. 

Tijd voor een terrasje. Op de centrale kruising van het dorpje, waar twee cafées met elkaar concurreerden, althans de ene die open was deed dat, zochten wij een fijn plekjes op het terras. De stoeltjes van hard plastic, zaten voor geen meter, maar de espresso was heet en pittig en werd met een fantastisch gebrek aan gastvrijheid op ons tafeltje gekwakt, zonder een woord te spreken serveerde de nukkige Française ons bestelling, negeerde onze dankbetuiging, draaide zich direct om en verwelkomde de stamgasten achter ons met een zelden getoonde hartelijkheid, het gebonjour en ge-ca-va vermengd met het gesmak van de twee welkomstkussen was niet van de lucht. De stamgasten wisselden met veel gesis en poeha de laatste dorpsroddels over de tafel, waar de koffie al snel werd verwisseld voor de rode wijn en de pastiche en het moest nog half twaalf worden. Alles beter dan accordeonmuziek.

Later reden we weer langs glooiende weilanden, die van elkaar gescheiden werden door donkergroene hagen van bramenstruiken en wilde rozen. Vanaf de weg bekeken kwam het landschap over zoals je het vanuit een vliegtuig kan zien: een dambord van lichtgroene vlakjes, omzoomd door donkere randjes, met witte stipjes erin die bij nadere beschouwing koeien bleken te zijn, opvallende koeien, wit van kleur met modder op de knieën, en aan hun kop oren die horizontaal en loodrecht uit de koeienkop staken, voorzien van een geel plastic label dat even groot was als het hele oor. We stopten de auto en namen foto's van dit vee. Charmant zwaaiden de koeien met hun staarten, ze streken langs hun billen die opvallend recht op hun lijf stonden, een lijf met hoekige rondingen, de rug recht en strak, zonder pardon overgaand in de koeienbil, zoals een auto een kofferbak kan hebben, zo hadden deze koeien billen. Billen waar een vrouw zich voor zou schamen maar die een koe eeuwig flatteus stonden. En wij maakten foto's. 

En wij reden door en stopten even later weer nog een keer. Nu bij donkerbruine stieren. Met enorme ballen, en dito hoornen op de kop. Hoornen zoals Astrix op zijn helm heeft staan. Ze straalden een geweldige geile geldingsdrang uit, zoals je dat wel eens op het steand ziet, op de six-pack-zone. Twee van deze stieren, begonnen met hun koppies langs elkaar heen te strijken en voor we het wisten keken we naar een soort baltswals. We klikten onze digitale toestellen op het ritme van de klappen die de dieren maakten met hun hoornen hoofdwapens. Onze plattelandssafari werd een succes. Helemaal toen we in het veld loslopende varkens tegen kwamen, gewoon op het weiland met een eigen modderpoel en heel veel ruimte, gelukkig wachtend op hun lot. En zo reden we gelukkig terug naar onze camping waar de laatste noten van de accordeon-workshop net weggestorven waren.

Camping contemplatie 6


Camping Contemplatie 6

Vannacht ging het regenen, onbehoorlijk hard, met bakken tegelijk. En ook waaien, net zo hard, daar viel niet tegenop te recreëren. Al eerder op de avond, nota bene tijdens ons barbecue-moment, blies de wind onze worstjes al van het rooster. Ook wakkerde de wind het bbq-vuur voortdurend aan, dusdanig dat er gevaar voor de tent van zoon S. ontstond. Gelukkig viel het mee en doofde het gevaar.

Vannacht dus regen en die bleef de hele ochtend. Kostelijk om onze mede campinggasten die wel in een tent of een kleine caravan verblijven, te zien stuntelen in de regen met opwaaiende paraplu en wapperende regenjas. Ik heb heerlijk vanaf mijn veranda gekeken naar hun vluchten door de regen. Niets zo vermakelijk om iemand een steile helling op te zien ploeteren met tegenwind en uitglijdgevaar. Beetje leedvermaak moet kunnen. Helaas moest hond P. uitgelaten worden en bleken wij onze regenjassen en regenschermen thuis te hebben gelaten. Een vuilniszak bood uitkomst, al wilde geen van de kinderen zo voor gek lopen. Als ouder geef je dan maar het goede voorbeeld, althans als moeder.

En wat ga je dan doen op zo'n regendag? Kijken op buienradar hoe lang dit Noach-gedoe gaat duren, in de auto stappen en een ritje maken om ergens in een leuk restaurantje te gaan lunchen. Veel gezien: brocanterietjes, potterie-festivals, veel door de wind afgebroken boomtakken, lege winkelstraten, zondags gesloten restaurantjes, dus de lunch werd avondeten, maar wel lekker.

Terug op de camping, na uren rijden, is de ergste natheid achter de rug, de rosé staat op tafel, kinderen dobberen weer in het zwembad en ik zie zelfs weer een barbecue roken.

Camping Contemplatie 5




Rond vijf uur verliet ik de veranda voor een korte wandeling over de camping. Om efficiënt te zijn nam ik de lege flessen mee, reinheid, rust en regelmaat, nietwaar? Het leuke van een camping-wandelingetje is dat je lekker kan goed gluren bij de campingburen.

Overal zaten mensen uit te puffen van de warme dag, ontspannen voor hun tentje of hun caravan. Natuurlijk met een glaasje fris, wijn of een koel biertje, wie kampeert er nog zonder koelkast? Ik liep verder naar het zwemmeertje. Op het strandje en in het water speelden nog kinderen, te klein om zonder begeleiding te zijn. In het gras bij de plastic speelbanden, de paarse opblaaskrokodil en de drinkbekers met tandbedervende vruchtensap lagen jonge moeders bij elkaar te kletsen. In hun gebloemde, fel gekleurde en ruim openvallende zomerjurkjes en met blote voeten in het gras dronken ze samen rosé uit doorzichtige, plastic bekertjes, met Jip en Janneke motiefjes. Over hun glas keken ze uit over het water. Naast de moeders lagen twee flessen in het gras, leeg.

Ik hoopte maar dat geen van de kinderen in het water in nood zou geraken, de kennelijke staat van de zich nog altijd jong voelende mama's was al dusdanig dat geen van de frisse moeders nog hulp zou kunnen bieden aan hun langzaam wegzinkend nageslacht. Van de vaders overigens geen spoor. Achter de wilde mama's stond een wit bord met zwarte letters met daarop de tekst dat het zwemmen hier voor eigen verantwoordelijkheid was en dat ouders verantwoordelijk bleven voor het toezicht.

Snel liep ik door. Ik had dorst gekregen van de wandeling.

Camping contemplatie 4

Camping Comtemplatie 4

Op onze veranda zijn we niet weg te branden. Het is schaduwrijk en het windje verkoelt ons. Regelmatig een fris drankje en als je nodig moet, is het toilet vlakbij. Een stap en je zit. Lekker handig. En je hoeft niet met je wc-rol de camping over. Andere mensen moeten dat wel. Ze houden de rol onder de arm, of in de broekzak, zo onopvallend mogelijk begeeft men zich naar het toilet. 
Nu zijn er slimme kampeerders die de chemisch pot in caravan of tent hebben meegenomen. Dat scheelt een loopje en je valt niet op met je wc-rol. Totdat ie vol is, het reservoir. En dan moet je alsnog de camping over. Langs onze veranda komen ze iedere ochtend langs. De bakken hebben een apart handvat zodat je makkelijk en met schone handen de toiletgebouwen kunt bereiken. Angstvallig houden de mannen, ik heb nog geen vrouw gezien die ermee rond zeult, terwijl de vrouw waarschijnlijk de voornaamste plasser is, de pisbak van het lichaam af. Stel je toch eens voor dat je met die urinecontainer tegen je net gewassen polo tikt... 

Vanochtend ontbeten we, toen er een man langs kwam op de fiets. Voor ons huisje ligt een dikke laag grind. Hij slipte, verloor bijna zijn evenwicht, slingerde hard en we zagen hoe de plasjerrycan bijna in onze richting vloog. Instinctief hield ik mijn handen beschermend over mijn verse pain complet. Gelukkig bleef de plaskoerier in balans en er gebeurde niets. 

Naast chemische toiletjes zijn er natuurlijk ook nog peuterpotjes. Dat is aandoenlijk. Trots lopen de vaders en maar vooral de mama's met de kinderplas en -poep rond. Sommigen maken zelfs een extra campingrondje met de zindelijkheidstroffee. In hun enthousiasme morsen sommige trotse ouders, dat is dan weer minder. 

Overigens smaakt het ontbijt ondanks als behoefte-transporten langs de ontbijttafel prima.

Camping contemplatie 3

Camping Contemplatie 3

Het is een oud Frans gebruik: de barbecue. Ik herinner me een barbecue in 1992, op mijn eerste kleine boerderijcamping ergens aan de Normandische kust, de Amerikaanse invasiemacht was net vertrokken, overal zag je de kogelgaten nog van de gevechten met de Duitsers, wij reden in een geleende rode Toyota door Frankrijk, sliepen in een tent zo klein dat je wel heel close moest zijn om erin te kunnen slapen en dat waren we, jong en verliefd, zogezegd, en wij stonden in de rook van een Franse barbecue. Het charmante van een Franse camping is dat er geen Nederlanders opstaan. Niets zo erg om al bij het wegknagen van je pain complet of cereal hele tirades over Franse wegpiraten aan te moeten horen in het Nederlands. Ik heb maar twee jaar mavo-Frans achter de kiezen en heb me bijgespijkerd door in hypermarchées goed op de bordjes te letten, dus van conversaties in het Frans snap ik niets en dus vormt het een ideaal achtergrondgeluid bij het ontbijt. Maar barbecuerook aan het ontbijt ook al is die Frans, is niet fijn. Proestend beklaagden we ons bij de vroegop Fransoos. Hij verontschuldigde zich maar hij kon niet anders. Hij kreeg lunchers en die stonden op een bbq. Hij moest dus vroeg beginnen. Na twaalf uur kwamen zijn gasten. De rook was opgetrokken. Voor hij zijn gasten  bediende kwam hij naar la petite tente neerlandaise. Wij kregen de eerste keus van de gegrilde vis. Het smaakte perfect, ik zette al mijn bezwaren omtrent barbecue aan de kant. Pas jaren later lukte het me om een goede bbq-hitte op te wekken, maar nu kan ik het en leer ik het mijn kinderen. Want een goede kampeerder kan barbecuen, nietwaar?

Camping contemplatie 2

Camping Contemplatie 2

De camping die we bewonen is gelegen aan een visvijver. Je mag er ook in zwemmen, maar het is bovenal een visstek. Ze noemen het een Carpodrome. Mooi woord. Net als Velodrome of nog mooier een hypodrome. In Nederland kwam je de Autodrome tegen, maar die is flauw. Wat ik ook een lekker woord vind is Hypermarché. Dat is zo'n supermarkt zonder grenzen. Tachtig kassa's en vierhonderd gangpaden vol megaverpakkingen zoals vijf-kilo-blikken doperwtjes, waarbij je bij het openen met je blikopener een meter omtrek moet opensnijden. En je kunt er de gekste dingen kopen, zo zag ik ooit een bakjes levend visaas, maden om precies te zijn.

Maar terug naar de Carpodrome. Het vissen is aan strenge regels gebonden. Je mag niet meer dan een kilo lokaas gebruiken en een vangnet is verboden, lijkt me ook wel heel makkelijk om met een sleepnet het meertje leeg te vissen. Ook het vishaakje mag geen weerhaakje hebben. Alleen vissen met een gladhaakje, dan verwoest je de vislippen (heeft een vis die?) niet. En natuurlijk mag de vis na afloop niet meegenomen worden. 

Gisteren ging ik zwemmen in het vijvertje. Vlak voordat ik te water ging werd er gejuicht bij de vissteiger. Er was een hypercarpo gevangen. Het forse beest werd door de vissers trots op de arm gehouden en spartelde wild tegen. Snel werd de vangst gefotografeerd. Ik zag de bek van het beest en ik dacht weerhaakjes te zien in zijn tanden, hij wel. Geheel volgens de regels werd de vis ongeschonden teruggezet. Ik geef toe dat ik tijdens het zwemmen heel goed voelde of ik niet toevallig in aanraking zou komen met dit beest of met zijn soortgenoten. Die tanden, brr. Voor mijn gevoel krioelde het van de megakarpers in het meertje. 

Later die dag bekeek ik in het campingwinkeltje de foto's van andere trotse karpervissers. De gevangen vis en de visser grijnsden me op elke foto toe. Elke foto toonde een andere visser, maar de karper was steeds dezelfde, ik herkende de vis aan zijn weerhaakgebit. Ineens begreep ik waarom de vis teruggegooid moest worden. Dat had niets met diervriendelijkheid te maken, ze hebben er maar een rondzwemmen in die  hele vijver. 

Camping contemplatie 1



We zitten op een camping in Frankrijk. Het reserveringslot heeft ons een huisje opgeleverd langs het grindpad dat naar de toiletten leidt. Een smal rood hekje scheidt ons van het wandelend publiek. De hele dag is er langslopend volk. Kinderen met zwembandjes, moeders in gekleurde zomerjurkjes, vaders met bakken vol afwas en voortdurend mensen met digitale apparatuur. Bij de toiletblokken zit namelijk ook het wifi-punt. Helaas is de sterkte heel beperkt. Alleen met geluk en van heel dicht bij kun je contact krijgen met de buitenwereld. Men wil kennelijk graag mailen en facebooken want de hele dag komen de ipads en smartphones langs. Waar is de tijd van de telefooncel op de camping, met een rij campinggasten wachtend op hun beurt, met kleingeld in de hand, in de brandende zon. Met een beetje mazzel kon je horen welk vakantieverhaal verteld werd. 'Nee, echt het is hier fantastisch, zon, blauwe hemel en een prachtig zwembad. Ja, en leuke mensen, we hebben het prima voor elkaar.' Terwijl de hele rij onderling klaagde over de gebrekkige schoonmaak van het sanitair en kleine plekken voor de tent of caravan. Nee, door wifi missen we veel. 

Midzomer-verhalen in de Buitenhof

Op 21 juni is het Midzomer. In mijn buitenwijk gaan we verhalen vertellen op deze avond. Vanaf half 11 begint een sfeervolle avond op het speelveld aan de Eemsgolaan.

Voor meer info zie: midzomer verhalen